ΜΑΡΙΝΑ ΛΕΜΕΣΟΥ: Τελικά είναι το μικρό Mόντε Κάρλο;

Ευρισκόμενος στη Λεμεσό για προσωπικούς  λόγους, βρήκα την ευκαιρία  να επισκεφτώ τη νέα Μαρίνα, το καμάρι της πόλης , ένα πραγματικά εντυπωσιακό έργο  που ήδη έχει γίνει ΠΟΛΟΣ ΕΛΞΗΣ.

Αυτόματα πήγε ο νους μου στην Ελλάδα και στο πολυσυζητημένο σε όλους μας ΠΑΡΑΚΤΙΟ ΜΕΤΩΠΟ και τις προτάσεις Ανάπτυξης που κατά καιρούς έχουν διατυπωθεί και αισθάνθηκα την ανάγκη να σας μεταφέρω κάποια δημοσιεύματα του κυπριακού τύπου , έτσι προς προβληματισμό, με όποιες αρνητικές η θετικές όψεις του νομίσματος της Ανάπτυξης που μπορεί κάποιος να δει σε αυτό το έργο. Και φυσικά θα πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπ όψιν  τόσο οι ομοιότητες όσο και οι Διαφορές των δύο χωρών (γεωγραφία,οικονομία, κ.α)

Paraktios


 


 inside.com

Το μεγαλεπήβολο έργο, η μαρίνα Λεμεσού, είναι πλέον γεγονός και η συμπρωτεύουσα κατατάσσεται σε έναν από τους must visit κοσμοπολίτικους προορισμούς για την ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Το σημαντικότερο, ίσως, έργο στον τομέα του τουριστικού real estate τα τελευταία χρόνια στην Κύπρο, με το συνολικό του κόστος να ξεπερνά τα 350 εκατομμύρια ευρώ, φιλοδοξεί να μυήσει τους Κυπρίους σε ένα νέο τρόπο ζωής, αυτόν του ”living on the sea”.

Με δυνατότητα ελλιμενισμού 650 σκαφών αναψυχής, συμπεριλαμβανομένων και υπερπολυτελών θαλαμηγών μήκους μέχρι και 115 μέτρων, η μαρίνα Λεμεσού έρχεται να ενισχύσει την εικόνα της πόλης, ν’ αναβαθμίσει το τουριστικό “προϊόν” της Κύπρου, να δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας, αλλά και να τοποθετήσει το νησί μας στον παγκόσμιο ναυτικό χάρτη των σκαφών αναψυχής.

Το κομμάτι ωστόσο της μαρίνας, που απευθύνεται στο ευρύ κοινό, είναι το εμπορικό. 14 εστιατόρια, cafe και άλλα κέντρα αναψυχής, 40 καταστήματα, γυμναστήρια, κέντρο θαλασσοθεραπείας, πολιτιστικό κέντρο και χώρος στάθμευσης 750 αυτοκίνητων, βρίσκονται στη διάθεση των επισκεπτών, που από την πρώτη τους κιόλας βόλτα έμειναν εντυπωσιασμένοι. «Ένα πάρα πολύ ωραίο έργο, για τον περίπατο μας, για να περάσεις την ώρα σου και ν’ απολαύσεις τις υπηρεσίες των cafe και των εστιατορίων. Όντως είναι το στολίδι της Λεμεσού», θα μας πουν μερικοί από τους επισκέπτες της μαρίνας, που έφτασαν στο χώρο από διάφορες περιοχές του νησιού, πριν καλά – καλά τελεστούν τα επίσημα εγκαίνια στις 19 Ιουνίου.

Ο γνωστός σεφ Δημήτρης Σκαρμούτσος, που υπογράφει το μενού σε ένα από τα εστιατόρια που άνοιξαν εκεί, μας ανέφερε ότι πρόκειται για ένα εξαιρετικό project. Και στάθηκε στο πόσο ευχάριστο είναι να εργάζεται κανείς σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον. «Μπορεί να έχεις το στρες και το άγχος της κουζίνας, ξαφνικά βγαίνεις έξω, βλέπεις τον κόσμο, βλέπεις παράλληλα και τη θάλασσα και ξεχνάς τα πάντα».

Κέρδισε το κοινό, κερδίζει και τους αγοραστές ακινήτων…

Σε μία συνολική έκταση 40.000 τ.μ. έγινε η ανάπτυξη 263 οικιστικών μονάδων, εκ των οποίων 74 επαύλεις και 162 συνολικά διαμερίσματα. Μέχρι στιγμής, έχουν πραγματοποιηθεί αγορές κατοικιών συνολικής αξίας άνω των 130 εκατομμυρίων ευρώ (από Κυπρίους και μη), δίνοντας σημαντική ανάσα στο “λαβωμένο”, κατά τ’ άλλα, κατασκευαστικό τομέα του τόπου. Αν και οι τιμές για αγορά κατοικίας ή διαμερίσματος στην υπερπολυτελή μαρίνα δεν απευθύνονται, δυστυχώς, σε όλους, καθώς αντιστοιχούν σε αρκετά εκατομμύρια ευρώ, στοχεύουν και στις ξένες αγορές όπως αυτές της Ρωσίας, της Μέσης Ανατολής ή του Ισραήλ, γεγονός που μπορεί να φέρει ζεστό χρήμα στην Κύπρο και να ενισχύσει σημαντικά αρκετούς τομείς της οικονομίας μας. Οι επαύλεις, στο πιο προνομιακό τμήμα της μαρίνας, οι οποίες απευθύνονται σε αγοραστές ιδιαίτερα υψηλών εισοδηματικών κριτηρίων, πωλούνται σε τιμές που αγγίζουν και τα 15 εκατομμύρια ευρώ και παρέχουν τη δυνατότητα στους ιδιοκτήτες τους ακόμη και να “δένουν” τα σκάφη τους, κυριολεκτικά μπροστά από τη βίλα τους. Το οικιστικό κομμάτι της μαρίνας έχει ακόμα μέλλον, καθώς σύμφωνα με τους ιθύνοντες του έργου, αναμένεται να ολοκληρωθεί σε ένα χρόνο περίπου από σήμερα.

Η μαρίνα έχει ήδη καλωσορίσει τους πρώτους ιδιοκτήτες, στα οικιστικά συγκροτήματα Nereids και Thetis Residences. Από τον Ιανουάριο που μας πέρασε, μπήκαν σπίτι τους, οι ιδιοκτήτες των πολυτελών διαμερισμάτων του συγκροτήματος Nereids Residences, το οποίο προσφέρει 94 υπερπολυτελή διαμερίσματα ενός, δύο και τριών υπνοδωματίων με απρόσκοπτη θέα προς τη θάλασσα, ενώ έχουν παραδοθεί και τα 13 πολυτελή διαμερίσματα του Thetis Residences, 60% των οποίων έχουν πωληθεί.

Σύμφωνα με τη Σοφία, το 40% των αγοραστών οικιστικών μονάδων είναι Κύπριοι και σημειώνει: «Σίγουρα πριν τα γεγονότα του Μάρτη του 2013, αγόρασαν διαμερίσματα ή σπίτια στη μαρίνα πάρα πολλοί και έτσι προέκυψε και το 40%. Μετά όμως από το κούρεμα, παρατηρήθηκε μία αύξηση στους ξένους αγοραστές που προέρχονται κυρίως από τη Ρωσία, τις Αραβικές και Ευρωπαικές χώρες. Ωστόσο, τώρα που ο κόσμος μπήκε στη μαρίνα και είδε από κοντά τι σημαίνει «living on the sea» και πόσο όμορφη θα είναι η ζωή στην περιοχή, αναμένουμε ότι θα αυξηθούν και οι Κύπριοι αγοραστές».

ΠΗΓΗ  inside.com.cy


Επαύλεις και καταστήματα θα ξεφυτρώσουν στη Μαρίνα Λεμεσού

Του Νέαρχου Κουρσάρου

Μέχρι το τέλος του 2014 αναμένεται ν’ ανοίξει για το ευρύ κοινό και η Β΄ φάση της Μαρίνας Λεμεσού.

Η κλειστή περιοχή θα περιλαμβάνει μια πληθώρα καταστημάτων, εστιατορίων αλλά και ιδιωτικές επαύλεις με θέσεις ιδιωτικού ελλιμενισμού, μετατρέποντας τη Λεμεσό αλλά και όλο το νησί σ’ ένα κοσμοπολίτικο τουριστικό θέρετρο της Ανατολικής Μεσογείου, που όχι μόνο δε θα ΄χει κάτι να ζηλέψει από παρόμοια διεθνή αναπτυξιακά έργα αλλά θα είναι ικανό να τα συναγωνιστεί και να τα ξεπεράσει. Πρόκειται, φυσικά, για ένα μεγαλεπήβολο έργο, που ξεκίνησε ήδη από το 2010, κατορθώνοντας να μεταμορφώσει το άλλοτε «έρημο» κέντρο της παλαιάς πόλης σ’ ένα τουριστικό παράδεισο, συμβαδίζοντας όμως και με τα εκ φύσεως νησιωτικά στοιχεία της.

Σε συνέντευξή της η κα. Σοφία Παρασκευά, Υπεύθυνη Μάρκετινγκ και Δημοσίων Σχέσεων της μαρίνας Λεμεσού, μας ενημέρωσε για την εξέλιξη των εργασιών στην κλειστή περιοχή της μαρίνας, το τι θα δημιουργηθεί αλλά και για την ανάπλαση της γύρω περιοχής περιμετρικά:

– Πότε θ’ ανοίξει η Β΄ φάση της μαρίνας για το ευρύ κοινό και τι θα περιλαμβάνει;

«Αυτή τη στιγμή είναι ανοιχτά 11 από τα 12 εστιατόρια, έμεινε ακόμη ένα της Carrot Meal Restaurant Ltd, ν’ ανοίξει σ’ ένα μήνα.

Μετά θ’ ακολουθήσουν τα 40 καταστήματα εκ των οποίων ένα 60% έχει ήδη ενοικιαστεί.

Η Β’ φάση, όσον αφορά το οικιστικό κομμάτι, θα παραδοθούν οι 35 επαύλεις του Peninsula στο τέλος του χρόνου, από τις οποίες οι 15 έχουν άμεση πρόσβαση στην παραλία και οι υπόλοιπες έχουν ιδιωτικές θέσεις ελλιμενισμού. Η παραλία θ’ ανοίξει στα τέλη του 2014.

Έχει ήδη ξεκινήσει η κατασκευή των 39 επαύλεων στην καρδιά του έργου, η οποία θα συνεχιστεί και κατά το 2015, με σκοπό να τελειώσουν μέσα στο 2016. Έπειτα, σε κάποιο στάδιο το 2016 θα ξεκινήσουν και τα διαμερίσματα του castle, τα τελευταία και ίσως πιο προνομιακά, τα οποία θα τελειώσουν αρχές του 2017.»,

– Οπότε το μέρος που θ’ ανοίξει για τον κόσμο, είναι εκείνο με τα καταστήματα;

«Η επόμενη φάση για το ευρύ κοινό είναι τα καταστήματα. Έχουν ανοίξει ήδη το “Ship 2 Shore” και το “Άλφαμεγα”, τα γραφεία πωλήσεων της Cybarco, το Spa και το γυμναστήριο και ακολουθούν σε λίγες ημέρες τα Οπτικά Νικολαϊδη, το Leos Current Os, οι εκπρόσωποι εταιρειών των διαφόρων σκαφών και ύστερα θ’ ανοίξουν καταστήματα με μάρκες, όπως η Ralph Lauren, Iceberg, Paul Smyth, Diesel.»,

– Αναφορικά με το οικιστικό κομμάτι, θα είναι καθαρά ιδιωτικό ή θα επιτρέπεται η πρόσβαση στον κόσμο;

«Θα είναι καθαρά ιδιωτικό. Ο κόσμος σίγουρα θα μπορεί να περάσει από το δημόσιο δρόμο μεταξύ των αναπτύξεων, αλλά ο δρόμος που θα οδηγεί κάτω στις επαύλεις θα είναι ιδιωτικός με φύλακες.»

– Ποια η αντίδραση του κόσμου, μέχρι τώρα;

«Κοιτάξτε, παρόλο που δεν ολοκληρώθηκε ακόμα η εμπορική ανάπτυξη, ο κόσμος νιώθει ότι το έργο προσφέρεται στο να έρθει να κάνει τη βόλτα του κατά μήκος της προκυμαίας, έχουμε τα διάφορα εστιατόρια, τις καφετέριες και τα μπαράκια, δημιουργήθηκε δηλαδή ήδη η ατμόσφαιρα, χωρίς ακόμα ν’ ανοίξουν τα καταστήματα. Οπότε, φανταστείτε τι θα γίνει σε λίγους μήνες.» , – Θα λειτουργήσουν και γνωστές αλυσίδες καταστημάτων ένδυσης και υπόδησης;

«Προσπαθήσαμε να διαφέρουμε λίγο, δηλαδή επιχειρήσαμε να φέρουμε ένα προϊόν διαφορετικό, κάτι πιο εναλλακτικό»

– Οι κατασκευαστικές εργασίες για τη Β’ φάση είχαν ξεκινήσει παράλληλα; Ποιες εταιρείες συμμετέχουν;

«Ήταν πάντα παράλληλα. Οι εταιρείες που συμμετέχουν είναι: η Limassol Marina Ltd, η οποία δημιουργήθηκε από 7 εταιρείες κυπριακές και ελλαδικές. Είμαστε η Cybarco του Ομίλου Λανίτη, Ιωάννου & Παρασκευαϊδη (J&P), μαζί με την Αθηνά και την AΒΑΞ της Ελλάδας, Φραγκούδη και Στεφάνου, Cuts Holdings και η Lmdc Services Ltd, η οποία ξεκίνησε από την εταιρεία ανάπτυξης της μαρίνας Λεμεσού. Αυτές οι εταιρείες με την εμπειρία και τις γνώσεις τους ξεκίνησαν μαζί με τον όλο σχεδιασμό να δουλεύουν πάνω στο κομμάτι το λιμενικό, το οικιστικό και το εμπορικό. Οι κατασκευαστικές εργασίες άρχισαν το 2010 και υπήρξαμε πολύ τυχεροί, που το 2013 είχαμε ήδη ολοκληρώσει τις λιμενικές εργασίες, πριν τα γεγονότα του Μαρτίου.

Έτσι, είχαμε μια ολοκληρωμένη μαρίνα, η οποία υποδέχθηκε τα πρώτα σκάφη τον Απρίλιο του 2013. Δηλαδή κατορθώσαμε εκείνη την περίοδο να γίνουμε και λιμένας εισόδους μ’ όλες τις δυσκολίες. Επιπλέον, τα 210 εκατομμύρια του όλου κόστους τα ξοδέψαμε πάνω στα λιμενικά έργα, οπόταν ήμασταν σε αρκετά προχωρημένο στάδιο, όταν άρχισαν τα προβλήματα ρευστότητας με τις τράπεζες. Σκοπός μας ήταν να ολοκληρώσουμε την εμπορική ανάπτυξη, για να μπορεί να εισέρχεται το ευρύ κοινό και να μπορούμε να έχουμε και μια επιρροή πάνω στον τουρισμό, επειδή ουσιαστικά πρόκειται για ένα έργο ανάπτυξης – υποδομής, το οποίο στόχευε πάντοτε στο να ενισχύσει την οικονομία.»

– Σε ποιο επίπεδο βρίσκονται οι πωλήσεις; Υπήρξαν αγοραστές;

«Οι πωλήσεις βρίσκονται σε πάρα πολύ καλό επίπεδο. Οι τιμές ξεκινούσαν από τις 370 000 μέχρι 16 εκατομμύρια ευρώ. Τώρα μ’ αυτά, που έμειναν στην αγορά, κυμαίνονται από 470 000 μέχρι 9 εκατομμύρια, διότι είχαν ήδη πωληθεί οι 2 μεγάλες επαύλεις. Σε πωλήσεις έχουμε φτάσει τα 145 εκατομμύρια και αξίζει, νομίζω, ν’ αναφέρουμε ότι τα 50 εκατομμύρια τα εισπράξαμε μετά τον Μάρτη του 2013.

Άρα σε οικιστικές μονάδες, έχουμε πωλήσει περίπου 35 τον περασμένο χρόνο, που ήταν χρόνος δύσκολος για τα δεδομένα μας. Γι’ αυτό και θεωρούμε ότι είναι ένα έργο που έχει απήχηση και στο εξωτερικό, διότι είναι ένα πολύ ξεχωριστό προϊόν.

Επαύλεις με ιδιωτικές θέσεις ελλιμενισμού δε βρίσκεις πουθενά στη Μεσόγειο, μαρίνες που να μπορούν να υποδεχτούν σκάφη μέχρι 115 μέτρα, τα οποία βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής από την καρδιά μιας πόλης είναι μετρημένες και, τέλος, είμαστε και η πρώτη μαρίνα στην Κύπρο, που μπορεί να υποδεχτεί τα λεγόμενα σούπερ γιότ.

Επομένως, φέραμε κάτι πολύ πρωτόγνωρο και ξεχωριστό για την Κύπρο.»

– Δηλαδή, η μαρίνα Λεμεσού δεν έχει κάτι να ζηλέψει από τις άλλες μαρίνες της Μεσογείου;

«Όχι. Και η λέξη ανταγωνισμός είναι πολύ ενδιαφέρουσα, καθώς δεν υπάρχει ανταγωνισμός, ούτε στην ευρύτερη περιοχή αλλά ούτε και στην Κύπρο. Διότι, για να γίνεις προορισμός για σκάφη, χρειάζεσαι μαρίνες, κάτι το οποίο, νομίζω, έχουμε καταφέρει να κάνουμε με την προώθησή μας, τοποθετώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την Κύπρο στο ναυτικό χάρτη σκαφών αναψυχής.

Αυτή τη στιγμή ο πρώτος πιο κοντινός προορισμός είναι το Καστελόριζο. Πρέπει, λοιπόν, να ξέρει αυτός, που θα έρθει, ότι υπάρχουν κι άλλες μαρίνες στην περιοχή της Κύπρου.»

– Υπάρχουν κάποια άλλα σχέδια, μόλις ολοκληρωθεί και η Β’ φάση, ή σταματάμε, μέχρι εκεί;

«Η μαρίνα Λεμεσού έχει σχεδιαστεί βάσει ενός master plan, ο υπεύθυνος του οποίου ήταν ο Γάλλος, Xavier Paul, και άρα δεν μπορούν να γίνουν αλλαγές χωρίς τις ανάλογες άδειες από την Πολεοδομία και τις διάφορες αρχές.

Εμείς ξεκινήσαμε μ’ έναν προϋπολογισμό και ένα master plan, αυτό θα παραδώσουμε, σύμφωνα πάντα με τη σύμβαση μίσθωσης, την οποία υπογράψαμε με την κυβέρνηση. Όταν τελειώσουμε την τελευταία φάση, το castle, θα έχουμε ολοκληρώσει το έργο. Το θετικό με τη μαρίνα είναι ότι βάσει του σχεδιασμού, η Αρχή Λιμένων, το Δημαρχείο, τα Δημόσια Έργα, όλες αυτές οι υπηρεσίες, σχεδίασαν άλλα έργα γύρω από τη μαρίνα, για ν’ αναπτυχθεί όλη η περιοχή.

Άρα, δεν το βλέπουμε, ως ένα έργο μόνο του, αλλά μαζί με τα άλλα ήρθε ν’ αλλάξει την όλη περιοχή και να δημιουργήσει μια επέκταση της παλιάς πόλης.»

– Με άλλα λόγια μπορούμε να πούμε ότι σε βάθος χρόνου η Λεμεσός θα μετατραπεί σ’ ένα «κοσμοπολίτικο Μονακό»;

«Νομίζω ότι αυτός ήταν ο σκοπός και με τη θεωρία της ανάγκης και του τουρισμού, όταν μιλήσεις με τον κόσμο και σου λέει ότι ξεφεύγει και νιώθει εκτός Κύπρου, όταν έρχεται στη μαρίνα, αυτή ήταν η ουσία.

Δε σχεδιάσαμε κάτι που να ασχημίζει ή να χαλά με κάποιο τρόπο την παλιά πόλη της Λεμεσού. Είναι μια επέκταση της πόλης, η οποία όμως έρχεται να προσφέρει κάτι εντελώς διαφορετικό σε προσιτές τιμές, για να μπορεί όλος ο κόσμος να έρχεται και να απολαμβάνει αυτήν την ατμόσφαιρα.»

– Υπάρχουν σχέδια για περαιτέρω ανάπτυξη της παραλίας μέχρι και το Νέο Λιμάνι;

«Αυτό που έχουμε ακούσει εμείς, είναι ότι μια βιομηχανική περιοχή τώρα λόγω της μαρίνας θα διαμορφωθεί και σιγά σιγά θα δουμέ κι άλλες εμπορικές και οικιστικές αναπτύξεις μεταξύ του παλαιού και του νέου λιμανιού.

Ξέρουμε ότι και άλλες εργοληπτικές εταιρείες έχουν στα πλάνα τους να δημιουργήσουν κι άλλες αναπτύξεις. Επίσης, ο Όμιλος Λανίτη έχει τώρα και μια άδεια για γήπεδα γκολφ προς το Φασούρι.

Οπότε, νομίζω, σταδιακά όλη αυτή η περιοχή θ’ αλλάξει και θα γίνει προορισμός από μόνη της.»

– Άρα θα μπορεί ο κόσμος να περπατά, μέχρι και 2 km;

«Μακάρι. Μέχρι στιγμής, είμαστε 17 km από τη μια άκρη της Λεμεσού, μέχρι το τέλος της Μαρίνας. Ελπίζουμε να επεκταθεί.»

* Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε με την κυριακάτικη εφημερίδα “24”, στις 24/8/2014.


ΚΑΠΟΙΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΕ blogs

ΑlexisDim
21/06/2014 09:05
Κοσμημα δεν το λες παντως. Δεν συνηθιζω να γκρινιαζω. Και το συγκεκριμενο εργο ηταν αναγκαιο να γινει για την οικονομια της Λεμεσου αλλα και της Κυπρου γενικοτερα. Ειναι μια νεα υποδομη που ειναι απαραιτητη και ειναι αξιον αποριας πως ενα νησιωτικο κρατος αργησε τοσο πολυ να προχωρησει σε κατι τετοιο. Απο κει και περα ομως το ολο προτζεκτ για μενα ειναι η αποθεωση του τσιμεντου και ενας αρχιτεκτονικος κιτς αχταρμας. Το εργο δεν εχει ενιαια ταυτοτητα. Αλλα κτιρια θυμιζουν Κυπρο, αλλα Μεση Ανατολη, λιγο Ευρωπη, λιγο Ελλαδα κοκ. Θα μου πεις μα καπως ετσι δεν ειναι ολη η Κυπρος; Κι επρεπε να αναπαραχθει σε μικρογραφια; Ρωτω εγω. Απο κει και περα, η παντελης απουσια πρασινου, η ελλειψη χωρων αναπαυσης(π.χ γρασιδι, παγκακια) κανουν το χωρο πολυ αφιλοξενο. Ειναι ξεκαθαρο το μηνυμα: οι επισκεπτες επιτρεπονται να ερχονται, να τρων στα εστιατορια και μετα να φευγουν, για να ερθουν αλλοι να τους αντικαταστησουν. Δεν ειναι κακο η εμπορευματοποιηση της μαρινας αλλα οχι σε τετοιο σημειο. Εγω που πηγα μια φορα δεν θελω να ξαναπαω. Kfc, Fridays κλπ υπαρχουν κι αλλου, προφανως ομως το target group ειναι οι ξενοι επισκεπτες. Ευτυχως υπαρχει κι ενα θετικο και δεν ειναι αλλο απο τη θαλασσα(!!!). Διπλα απο τη θαλασσα μπορεις ομως να φας και αλλου ακομα στην Κυπρο ευτυχως. Ελπιζω να κανω λαθος και οταν το εργο φτασει στην ωριμανση του μετα απο 2-3 χρονια η εικονα να αλλαξει καπως και ο χωρος να γινει λιγο πιο γηϊνος και πιο φιλοξενος
– See more at: http://www.philenews.com/el-gr/eidiseis-topika/43/205643/marina-lemesou-kosmima-gia-oli-tin-kypro-eikones#sthash.v87BBDkk.dpuf

 


Μαρίνα Λεμεσού και Παλιό Λιμάνι – Η απενοχοποίηση του Δημόσιου Χώρου για τον Κύπριο Πολίτη.

Της Αγγελικής Γαζή *

Για την Μαρίνα Λεμεσού και το Παλιό Λιμάνι έχουν διατυπωθεί πολλά θετικά και αρνητικά όπως εξάλλου συμβαίνει με κάθε νεοεισερχόμενη παρέμβαση, η οποία ενδύεται τα πολιτισμικά, κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά χαρακτηριστικά της καθημερινής ζωής.
Αφήνοντας σε άλλους την καταγραφή των θετικών και αρνητικών παραμέτρων το δικό μου σχόλιο αποτελεί απόρροια κοινωνικής παρατήρησης της πόλης που με φιλοξενεί τα τελευταία έξι χρόνια.

Άξιο κοινωνικοπολιτισμικής και ερμηνευτικής προσέγγισης αποτελεί, κατά την άποψή μου, η εμφανής απαξίωση του Δημόσιου Χώρου από τον Κύπριο πολίτη, η οποία μάλιστα αποκτά και συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Σε συζήτηση με φίλο, πολιτικό επιστήμονα και αναλυτή πληροφορήθηκα ότι στο νησί υπάρχουν δύο μόνο Πλατείες: η Πλατεία Ηρώων της Λεμεσού (1) και ακόμη μία στο χωριό Όμοδος.

Η πλατεία με το καφενείο /τα καφενεία της αποτελούν θεωρητικά τον Δημόσιο Χώρο μιας συγκεκριμένης μικρής κοινωνίας. Σε αυτούς τους Δημόσιους Χώρους οι πολιτισμοί δημιουργούνται κυρίως κατά την διάρκεια του ελεύθερου χρόνου. Πρόκειται για χώρους στους οποίους σχολιάζεται η σύγχρονη πνευματική κίνηση, γίνονται συζητήσεις για θέματα αισθητικής, τέχνης, πολιτικής, προγραμματίζονται δημόσιες εκδηλώσεις. Διάφορες κατηγορίες κοινωνικών πληθυσμών μπορούν να συνυπάρξουν στις πλατείες και τα καφενεία για να διασκεδάσουν, να συζητήσουν, να φλυαρήσουν, να «κουτσομπολέψουν». Αποτελούν χώρους που προσδίδουν στην καθημερινότητα χαρακτηριστικά τελετουργίας.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι αποτελούν ένα συμβολικό κόσμο «συμποσιασμού», βήμα στο οποίο η επικοινωνία των πολιτών μεταξύ τους γίνεται με άμεσο τρόπο και καθείς μπορεί να μιλά, να ακούει τους άλλους, να ψυχαγωγείται. Με βάση τους παραπάνω ισχυρισμούς προφανής καθίσταται η απουσία Δημόσιων Χώρων στην Κύπρο. Τόσο χωροταξικά, όσο και ως μέρος του κοινωνικού ιστού του τόπου, ο Δημόσιος Χώρος είναι σχεδόν πλήρως απαξιωμένος.

Θεωρώ ότι η Μαρίνα της Λεμεσού και το Παλιό Λιμάνι έρχονται να καλύψουν την όψιμη ανάγκη του Κύπριου πολίτη για τη σύσταση ενός «προσκηνίου», την ανάγκη μιας «δημοσιοποίησης», μιας παρουσίας σε χώρο, όπου κανείς εν τέλει απενοχοποιείται να θεαθεί.
Αφήνοντας κατά μέρος την εξόχως σημαντική συζήτηση αναφορικά με την ποιότητα της συνάθροισης στον Δημόσιο Χώρο, η Μαρίνα της Λεμεσού και το Παλιό Λιμάνι μοιάζουν να συμβολοποιούν την ανάγκη του Κύπριου πολίτη να εξέλθει από τον ιδιωτικό(2) και να εισέλθει στο δημόσιο χώρο.

Πώς αλλιώς μπορεί να ερμηνεύσει κανείς αυτή την πρωτοφανή, για τα κυπριακά δεδομένα, καθημερινή βραδινή βόλτα στους συγκεκριμένους χώρους, όχι μόνο από περαστικούς και «ξένους», αλλά από τον ίδιο τον Κύπριο πολίτη που απενοχοποιείται να «χαλάσει» την καθημερινή ρουτίνα και να διεκδικήσει την άμεση ορατότητα, έστω και με έναν αμήχανο αρχικά τρόπο.

Σε ένα υβριδικό κόσμο σημείων και συμβόλων ο συγκεκριμένος χώρος συμπυκνώνει την νεοκλασσική αρχιτεκτονική με αυτή της Μέσης Ανατολής, τα δυτικά brands με τα ψαροκάικα, τα πολυτελή σκάφη με τις «εκτεταμένες» οικογένειες (παππούς, γιαγιά, γονείς, παιδιά κτλ) που καταφθάνουν από τα κοντινά χωριά για την βόλτα, τα νεαρά ζευγάρια με τα μωρά αγκαλιά, τους έφηβους κατά την έξοδο του Σαββατόβραδου, τα βραδινά επίσημα ενδύματα των ντόπιων με το navy look των ιδιοκτητών των γιοτ. Σε ένα παράλληλο σχεδόν συμπαγές και άρα συνεκτικό και ανακουφιστικό ηχοτοπίο ο χώρος «χωνεύει» στην πραγματικότητα, ίσως για πρώτη φορά τόσο συνολικά, τόσο απόλυτα αλλά και τόσο καταπραϋντικά όλες τις αντιθέσεις αυτού του τόπου, ενισχύοντας μια διαδικασία προσαρμογής της κυπριακής κοινωνίας σε μια περισσότερο δυτικότροπη βιογραφική αφήγηση.

Ο χώρος της Μαρίνας Λεμεσού και του Παλιού Λιμανιού ικανοποιεί βασικές ανθρωπολογικές ανάγκες του ατομοκεντρικού πολιτισμού, απενοχοποιεί τον Κύπριο πολίτη ενισχύοντας τον συγχρωτισμό του σε έναν Δημόσιο Χώρο, όπου θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι προσδίδει στην Λεμεσό – αλλά και στο νησί εν γένει – αυτό που ο Κ. Παλαμάς έγραφε για τα καφενεία: «σας παρέχει του ωραιότερου είδους την απομόνωση, την μοναξιά μέσα εις τον κόσμο, την γαλήνη μέσα στην ταραχή, την μελέτη μέσα εις την τύρβη….» και ίσως εν τέλει καταφέρει να συρρικνώσει τον προνεωτερικό φόβο που κατατρύχει το νησί: αυτόν της αυτοέκθεσης.

(1) Πλατεία στην οποία, έως και πριν από 4-5 χρόνια, συνωστίζονταν τα λαϊκά καμπαρέ της πόλης.
(2) Η έμφαση στην μαξιμαλιστική προσέγγιση της κατασκευής της «οικίας», ή ακόμη η απουσία φαναριών για πεζούς (π.χ. στον Πεντάδρομο Λεμεσού) καταδεικνύουν εξάλλου και το αυξημένο ενδιαφέρον για το ιδιωτικό έναντι του δημοσίου.

*Η Αγγελική Γαζή είναι Επικ. Καθηγήτρια στο Τμήμα Επικοινωνίας και Σπουδών Διαδικτύου του ΤΕΠΑΚ.


 

Categories