ΑΛΥΚΕΣ ΑΝΑΒΥΣΣΟΥ. Ενεργοποίηση ενός παράκτιου αδρανούς τοπίου της Αττικής.

Μία ενδιαφέρουσα Διπλωματική Εργασία του Λεωνίδα Καλπαξίδη, του τμήματος Αρχιτεκτόνων Μηχανικώv του Πανεπιστημίου Πατρών, αναρτήθηκε στη σελίδα του f/b Yγρότοποι Αλυκών και Αγ. Νικολάου Αναβύσσου.

“Η σχέση της έκτασης με το νερό παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Η λειτουργία τους ως φυσική λεκάνη συγκεντρώνει αρκετά ρέματα τους μήνες με έντονη βροχόπτωση, ενώ η γεωμορφολογία και το αρνητικό υψόμετρο (1-2 μέτρα) ανέκαθεν συνέβαλλαν ώστε το θαλασσινό νερό να συγκεντρώνεται κατά τους χειμερινούς μήνες και να εξατμίζεται σταδιακά μέχρι τους θερινούς.
Η ετερογένεια στο ανάγλυφο των Αλυκών αποτυπώνεται και στις εδαφικές ποιότητες και τελικά στο τοπίο που έχει δημιουργηθεί. Στο νότιο μέρος, η υψηλή περιεκτικότητα σε άργιλο, η αλμυρότητα και η παλαιότερη λειτουργία των αλυκών συνέβαλλαν στην ανάπτυξη αλοφυτικής χλωρίδας με αρκετά σπάνια είδη. Αντίθετα, το βόρειο τμήμα είναι βραχώδες και καλύπτεται από τυπική αττική βλάστηση, ενώ χαρακτηριστική είναι η τάση επέκτασης του γειτονικού πευκώνα από τα δυτικά στο εσωτερικό του. Σύμφωνα με την Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρία, η έκταση των Αλυκών αποτελεί το μοναδικό σταθμό ποικίλλων αποδημητικών πτηνών αυτής της κλίμακας στη νότια Αττική, ενώ βρίσκεται και στις παρυφές του δρυμού του Λαυρίου (περιοχή Natura).”

Screenshot_226 Screenshot_225 Screenshot_224 Screenshot_223 Screenshot_222 Screenshot_221

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΗ ΤΗ ΜΕΛΕΤΗ ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΕΔΩ

 

 

Categories