«Τραγούδι στα νταμάρια»

Συντάκτης: Γιώργος Μανετάκης
Η Αννα (η κόρη), ο κύριος Τάσος (ο μπαμπάς), η κυρία Φωτεινή (η μαμά) κι ο Διονύσης (ο μικρός αδελφός). Η οικογένεια! Αυτοί οι τέσσερις ΜΟΝΟ ξέρουν πώς έφτασαν ώς εδώ. Αυτοί οι τέσσερις. ΜΟΝΟΙ τους. Προσπάθησαν. Πάλεψαν. Αγωνίστηκαν. Νίκησαν. Θριάμβευσαν.

Σίγουρα και κάποιοι άλλοι τους βοήθησαν, τους συμπαραστάθηκαν, τους άπλωσαν το χέρι. Μην ξε-γελιέστε. Δεν είναι αυτοί που από ευγένεια αναφέρουν στις δηλώσεις τους.

Είναι άλλοι. Ανθρωποι της διπλανής πόρτας. Ισως ένας φίλος μ’ ένα ντάτσουν που βοήθησε να αδειάσουν το νταμάρι. Δυο-τρεις γείτονες που έβαλαν ένα χεράκι να ξεχορταριάσουν τον χώρο. Ισως ο μανάβης της γειτονιάς τους στη Δράμα, που προμηθεύει με φρέσκα λαχανικά και φρούτα την οικογένεια Κορακάκη. Ισως, ίσως, ίσως…

Μακριά απ’ αυτά τα ίσως, ξέρουμε σίγουρα ποιοι ΔΕΝ βοήθησαν. Καλά το καταλάβατε. Ψάξτε φωτογραφίες, βρείτε γραβάτες και ξεκινήστε τις… διαγραφές. Πρόεδροι, ομοσπονδίες, υπουργοί, γραμματείς και φαρισαίοι!

Αννα Κορακάκη Από αριστερά τα αδέλφια, το νταμάρι και η οικογένεια | FACEBOOK
Είδα το αυτοσχέδιο προπονητήριο που έστησε το Κορακέικο, στους πρόποδες του λόφου Κορυλόβου στη Δράμα. Πάνω στα νταμάρια! Το «Our marvellous shooting range», όπως το χαρακτηρίζει ο Διονύσης.

Κι όπως έλεγε κι ο Αλκης Στέας -τον καιρό εκείνο- στο Φεστιβάλ Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης: «Στίχοι – Μουσική – Ενορχήστρωση – Ερμηνεία: Τάσος Κορακάκης». Το έστησε με τα χεράκια του. Για να έχουν 25άρι σκοπευτήριο τόσο ο ίδιος όσο και -κυρίως- τα παιδιά: η Αννα και ο Διονύσης.

Κάθε φορά που η κουβέντα θα φτάσει σ’ αυτό το θέμα, ο Τάσος Κορακάκης «τα παίρνει στο κρανίο». Θυμώνει. Κοκκινίζει. Το αίμα «ανεβαίνει στο κεφάλι». Θλίβεται. Αλλά δεν ξεσπά.

Αθλητής κι αυτός, πρωταθλητής, έχει μάθει να αυτοκυριαρχείται: «Θα έρθει ο καιρός να τα πω και με ονόματα», λέει.

Στην παρατήρηση-απάντηση: «Πρώτη φορά σε βλέπω, Τάσο, έτσι αγανακτισμένο. Συνήθως δεν μιλάς και κάνεις υπομονή. Αρα ο κόμπος έφτασε στο χτένι», συνεχίζει στον ίδιο… ρυθμό: «Είναι πολλά και για πολλούς»!

ΥΓ.: Το κείμενο γράφτηκε χθες στις 6 το πρωί. Λίγο αργότερα μάθαμε ότι το αυτοσχέδιο σκοπευτήριο που «γέννησε» την Αννα (και όχι μόνο) το γκρέμισαν οι μπουλντόζες του δήμου. Είναι νωρίς να ξέρουμε ακριβώς το γιατί και τα τοιαύτα. Δεν πιστεύω κανέναν, ό,τι κι αν λέει. Περιμένω να μιλήσει ο κύριος Τάσος.

Απάνω στα νταμάρια κάτω στα νταμάρια

πέτρα και κάψα και λιωμένο σίδερο

Νερό ζητήσαμε και δεν είχανε

τραγούδι παίξαμε και δεν άκουσαν

Πέτρα και κάψα

Ενας σφαγμένος κόκορας

πηδούσε πέτρα πέτρα

Απάνω στα νταμάρια κάτω στα νταμάρια

είπαμε μόνοι το τραγούδι μας

μες στο καυτό καταμεσήμερο

«Τραγούδι στα νταμάρια» (1972, LP: «Εντεκα λαϊκά του Γιάννη Ρίτσου»). Στίχοι: Γιάννης Ρίτσος, Μουσική: Νίκος Μαμαγκάκης, Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Πουλόπουλος

efsyn

Categories