Πώς να είσαι άνθρωπος: Η ιστορία του άντρα που μεγάλωσε με τους λύκους

Tην πρώτη φορά που ο Μάρκος Ροντρίγκες Παντόχα άκουσε φωνές στο ραδιόφωνο, ήταν 20 ετών. Πανικοβλήθηκε. «Γαμώτο, αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να είναι εκεί μέσα πολύ καιρό», σκέφτηκε. Ήταν το 1966, όταν το ραδιόφωνο τον ξύπνησε και ήταν μόνος του στο δωμάτιο. Αυτό που αντιλήφθηκε ο Ροντρίγκες ήταν οι ήχοι που έρχονταν από το μικρό ξύλινο κιβώτιο. Το περιεργάστηκε. Δεν υπήρχε καμία πόρτα, κανένα άνοιγμα. Τίποτα. Οι άνθρωποι ήταν παγιδευμένοι. Έτσι πίστεψε.

Αποφάσισε να τους σώσει. Άρπαξε το ραδιόφωνο και το έσπασε. Φυσικά δεν βρήκε κανέναν άνθρωπο. Άρχισε να τους φωνάζει αλλά δεν του απάντησαν. Πίστεψε τότε ότι τους σκότωσε. Κι άρχισε να κλαίει. Όχι, τίποτε δεν πήγαινε στραβά με τον Ροντρίγκες. Απλώς αγνοούσε ακόμη και την πιο βασική τεχνολογία. Αυτό συμβαίνει σε έναν άνθρωπο όπως αυτός. Έναν άνθρωπο που έζησε από τα επτά έως και τα δεκαεννιά του, μακριά από τον πολιτισμό.

Μοναχικός λύκος

Σύμφωνα με τη δική του μαρτυρία, εγκαταλείφθηκε το 1953, όταν ήταν επτά ετών. Μεγάλωσε μόνος του στην άγρια φύση, στη Σιέρα Μορένα, μια ερημική οροσειρά στη νότια Ισπανία. Τον ανέθρεψαν και τον προστάτευσαν οι λύκοι. Μην έχοντας κανέναν να μιλήσει ξέχασε τη χρήση της γλώσσας. Ζούσε όπως οι λύκοι και ούρλιαζε όπως αυτοί.

Δώδεκα χρόνια αργότερα, η αστυνομία τον βρήκε να κρύβεται στα βουνά, τυλιγμένο σε δέρμα ελαφιού και με μακριά μαλλιά και γένια. Προσπάθησε να τους ξεφύγει αλλά οι αστυνομικοί τον έπιασαν, του έδεσαν τα χέρια και τον πήγαν στο πιο κοντινό χωριό. Από εκεί μεταφέρθηκε στο νοσοκομειακό θάλαμο ενός μοναστηριού στη Μαδρίτη, όπου έμεινε για έναν χρόνο και εκπαιδεύτηκε από τις καλόγριες.

Όταν έφυγε από το μοναστήρι για να ζήσει πραγματικά μεταξύ των ανθρώπων, η ζωή του επιφύλαξε μια σειρά από σοκ. Όταν πήγε για πρώτη φορά στον κινηματογράφο για να δει ένα Ουέστερν, έφυγε τρέχοντας τρομοκρατημένος από τους καουμπόηδες που κάλπαζαν προς την κάμερα. Την πρώτη φορά που έφαγε σε εστιατόριο δεν καταλάβαινε γιατί έπρεπε να πληρώσει για το φαγητό του. Μια μέρα πήγε στην Εκκλησία, εκεί που κάποιος του είπε ότι ζει ο Θεός. Είπε στον ιερέα: «Μου λένε ότι είστε ο Θεός, ότι ξέρετε τα πάντα».

Στα πενήντα χρόνια που ακολούθησαν από τότε που έζησε ερημικά, ο Ροντρίγκες δυσκολεύτηκε αλλά πάλεψε να ανταποκριθεί στις προσδοκίες της κοινωνίας. Έζησε σε μοναστήρια, εγκαταλελειμμένα κτίρια και ξενώνες σε όλη την Ισπανία. Δούλεψε σε εργοτάξια, μπαρ, νυχτερινά κέντρα και ξενοδοχεία. Τον λήστεψαν και αρκετοί τον εκμεταλλεύτηκαν. Κάποιοι άνθρωποι προσπάθησαν να τον βοηθήσουν αλλά τον έβρισκαν πολύ αδέξιο και αντικοινωνικό και τελικά ο Ροντρίγκες σε μεγάλο βαθμό απομονώθηκε από την κοινωνία. «Για το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής μου, έζησα άσχημα ανάμεσα στους ανθρώπους», λέει ο ίδιος στον Guardian.

Κι εξακολουθεί να το βρίσκει δύσκολο. Ζει στην Ράντε, έναν μικρό οικισμό με περίπου 60 οικογένειες στην Γαλικία. Έχει αποτραβηχτεί και περνάει τον καιρό του περπατώντας στην ύπαιθρο, πηγαίνοντας στο μπαρ – όπου σύμφωνα με μια σερβιτόρα του αρέσει να κάνει τον κλόουν – και κυνηγώντας αγριογούρουνα με έναν φίλο του. Τον υπόλοιπο χρόνο μένει σπίτι και παρακολουθεί τηλεόραση για ώρες. Ο Ροντρίγκες μετακόμισε στη Ράντε στο τέλος της δεκαετίας του 1990 όταν ένας συνταξιούχος αστυνομικός του προσέφερε γεωργική εργασία. Για πρώτη φορά από τότε που έφυγε από τα βουνά η ζωή του είναι ήσυχη και ειρηνική. «Οι άνθρωποι εδώ με προσέχουν. Είναι πιο καλοί από αυτούς που γνώρισα στο παρελθόν», λέει.

«Ο άνθρωπος λύκος της Σιέρα Μορένα»

Οι φίλοι του τον περιγράφουν ως πιστό άνθρωπο. Ο ίδιος είναι ντροπαλός και συνεσταλμένος, σα να περιμένει την περιφρόνηση των άλλων. Την ίδια ώρα, ωστόσο, είναι ένα είδος διασημότητας. Το σπίτι του Ροντρίγκες είναι γεμάτο πρωτοσέλιδα εφημερίδων που αφορούν τον ίδιο. «Ο άνθρωπος λύκος της Σιέρα Μορένα» και «Ζώντας ανάμεσα στους λύκους», αναφέρουν κάποια από αυτά.

Το 2010 κυκλοφόρησε η ταινία «Ανάμεσα στους λύκους» του Ισπανού σκηνοθέτη Γεράρδο Ολιβάρες, βασισμένη στη ζωή του Ροντρίγκες.Διαβάστε τη συνέχεια ΕΔΩ

tvxs.gr

 

Categories