Για τα παιδιά που δεν κλάψαμε…

Η παγκόσμια ευαισθησία χρειάζεται εικόνα για να ενεργοποιηθεί. Τον Σεπτέμβρη του 2015 από τα μάτια της Υδρογείου έτρεξαν δάκρυα για τον τρίχρονο Αϊλάν, το προσφυγόπουλου που εκβράστηκε στις ακτές της
Αλικαρνασσού. Η τραγική φωτογραφία σε λίγωνε, σου σπάραζε την καρδιά κι έγινε ταπετσαρία στα σόσιαλ. Η εικόνα πέρασε στη διαδικτυακή μνήμη, η ταπετσαρία σβήστηκε (αλλά έγινε γκράφιτι στο Αμβούργο) , τα δάκρυα στέγνωσαν, το μυαλό μας έμεινε στα δικά μας προβλήματα.

Τον Ιούνιο του 2019 μια άλλη φωτογραφία σόκαρε την παγκόσμια Κοινή Γνώμη. Ένας άνδρας κι ένα κοριτσάκι αγκαλιασμένοι μπρούμυτα, νεκροί, στην όχθη του Ρίο Γκράντε. Ήταν ο πατέρας και η ούτε καλά καλά δύο ετών κόρη του, που έχασαν τη ζωή τους προσπαθώντας να περάσουν από το Μεξικό στη γη της αμερικάνικης Επαγγελίας.

Αντάριασε πάλι το Διαδίκτυο, δάκρυσε η Υδρόγειος. Ανάμεσα στις δύο φωτογραφίες έχουν συμβεί παγκοσμίως χιλιάδες ανάλογες τραγωδίες. Για τις οποίες ο κόσμος δεν έκλαψε –δεν δάκρυσε για τα χαμένα παιδιά του πολέμου, του ξενιτεμού, της ασιτίας, του λιμού, των λοιμών, της απόλυτης φτώχειας– γιατί δεν είχαν φωτογραφηθεί. Χωρίς εικόνα πώς να συγκινηθεί ο κόσμος στον Κόσμο;

Κι όταν υπάρχει εικόνα, τα κανάλια (το ακούσαμε στον Αντένα, τουλάχιστον) μας προειδοποιούν ότι αυτό που θα ακολουθήσει είναι σκληρό και μας καλούν να πάρουμε (πώς να προλάβουμε;) τα παιδιά μας από την τηλεόραση για να μη δουν.

Να μη δουν, δηλαδή, τα άλλα παιδιά που χάνονται, όπως χάνονται, στον σκληρό Κόσμο που πρέπει μα ζήσουν.

harddog-sport.blogspot.com

Categories