Ν.Ορφανός:Μέσα από την υποκριτική κατανοείς τον κόσμο και γίνεσαι πιο τρυφερός με τους ανθρώπους και τη ζωή

Σε έναν σύνθετο ρόλο, σε ένα κλασσικό αστυνομικό έργο μυστηρίου της Αγκάθα Κρίστι με όλα τα απαραίτητα συστατικά, ένα σαλόνι, ένα θύμα, υπόπτους, συγκινήσεις, ίντριγκες, ανατροπές και την αναμονή του απροσδόκητου συναντά φέτος το θεατρικό κοινό τον Νίκο Ορφανό.

Ο ηθοποιός μεταμορφώνεται στον “άτυχο”, ξένο, Μάικλ Σταρκβέντερ, ο οποίος μία βραδιά με ομίχλη αναζητά βοήθεια σε μία απομονωμένη έπαυλη και εκεί βρίσκει έναν άνδρα δολοφονημένο και τη σύζυγό του να στέκεται από πάνω του κρατώντας όπλο στο χέρι. Ο ξένος γοητεύεται από τη γυναίκα και προσφέρεται να βοηθήσει. Αλλά τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται.

“Με όλους μου τους ρόλους βρίσκω κάποιο κοινό στοιχείο, κυρίως στα κίνητρα. Και εγώ και ο Μάικλ, τον οποίο υποδύομαι μπορούμε να λειτουργούμε διαισθητικά και με ψυχρή λογική ταυτόχρονα” τονίζει στο ΑΠΕ – ΜΠΕ, ο Νίκος Ορφανός, ο οποίος είναι ο “Απρόσκλητος Επισκέπτης” στην ομώνυμη παράσταση στο θέατρο Ελιάρτ.

 

Ο Νίκος Ορφανός μιλά για το πρώτο βιβλίο της Αγκάθα Κρίστι που διάβασε μικρός, όταν το ανακάλυψε στο σπίτι του παππού του, τη δύναμη της υποκριτικής, “που σε κάνει να κατανοείς τον κόσμο και να γίνεσαι πιο τρυφερός με τους ανθρώπους και τη ζωή” και για την “απρόσμενη” είσοδο και έξοδό του από την πολιτική, στην οποία, όπως επισημαίνει “οι φιλοδοξίες των αρχηγών κατά κανόνα καταπίνουν τα πάντα και τους πάντες”.

Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης τοποθετείται και για την πολυσυζητημένη ταινία “Joker”, για το εάν θα πρέπει να επιτρέπεται σε ανήλικους να παρακολουθούν ανάλογα κινηματογραφικά έργα εκτιμώντας πως “στα 15 τα παιδιά σήμερα επιλέγουν μόνα τους με μεγαλύτερη ελευθερία” και υπογραμμίζει ότι αυτό που χρειάζονται είναι “ουσιαστική προσοχή και σεβασμό στο πώς σκέφτονται”.

 

Αριστουργήματα που πάντα συνεπαίρνουν τα έργα της Αγκάθα Κρίστι

Ο Νίκος Ορφανός, ο οποίος σπούδασε στην Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, στο Τμήμα Ψυχολογίας και στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης με συμμετοχές σε πλήθος παραστάσεων με το Θέατρο Τέχνης, το Θέατρο του Νέου Κόσμου, το Απλό Θέατρο, το Θέατρο της Άνοιξης, και πολλά Δη.Πε.Θε, σε ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους (πιο πρόσφατες, Chevalier, Short Fuse, Τζαμάικα) και σε τηλεοπτικές σειρές (Αναστασία, Απών, Τζιβαέρι, Το Νησί, Το Σπίτι της Έμμας κ.ά) δηλώνει θαυμαστής των έργων της Αγκάθα Κρίστι, “ενός κόσμου που σε συνεπαίρνει, είτε διαβάζεις τα βιβλία της μόνος στο σπίτι ένα χειμωνιάτικο βράδυ είτε σε μια παραλία κατακαλόκαιρο”, όπως σημειώνει.

“Πρωτοδιάβασα μια παμπάλαια έκδοση των «10 Μικρών Νέγρων» που είχε ο παππούς μου στο κομοδίνο του, πρέπει να ήμουν οριακά δέκα χρονών. Από μικρός είχα κολλήσει με την εξωσχολική ανάγνωση, ευτυχώς, κυρίως χάρη στον παππού μου, τον Νικολή. Ξαναδιάβασα το ίδιο βιβλίο κάμποσα χρόνια αργότερα και με συνεπήρε το ίδιο. Από τότε έχω διαβάσει σχεδόν τα μισά” αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

“Με ρωτάτε πόσο επίκαιρο είναι το κλασικό; Δεν είναι σκοπός του να είναι επίκαιρο με τη δημοσιογραφική έννοια. Είναι έργα αριστουργηματικά γραμμένα, με απαράμιλλη ατμόσφαιρα, η επιτομή της γραμμικής, καθαρής αφήγησης. Πάντα θα συνεπαίρνουν και θα συγκινούν, γιατί βασίζονται στην έμφυτη τάση του ανθρώπου για το έγκλημα και την αναπόφευκτη τιμωρία” τονίζει.

 

Διαίσθηση και ψυχρή λογική κοινά στοιχεία με τον Μάικλ Σταρκβέντερ

Ο σκηνοθέτης της παράστασης, Γιώργος Φρατζεσκάκης, προσέγγισε τον Νίκο Ορφανό για να υποδυθεί τον Μάικλ Σταρκβέντερ στην παράσταση “Απρόσκλητος Επισκέπτης”. “Καιρό τώρα ψάχναμε να συνεργαστούμε και φέτος τα καταφέραμε. Μου άρεσε το έργο, ο ρόλος και η ομάδα και δώσαμε τα χέρια” αναφέρει ο ηθοποιός.

“Ο Μάικλ Σταρκβέντερ είναι ένας «άτυχος» που μια βραδιά με ομίχλη, παθαίνει ένα ατύχημα, μπαίνει σε ένα σπίτι για βοήθεια και ανακαλύπτει ένα πτώμα. Εκεί ερωτεύεται την πιθανή δολοφόνο και προσπαθεί να τη σώσει. Στην πορεία η λίστα των πιθανών δολοφόνων μεγαλώνει. Η Κρίστι ξεγελάει απανωτά την προσπάθεια του θεατή να ανακαλύψει την αλήθεια και μόλις εκείνος νομίζει ότι το έχει καταφέρει, του τραβάει το χαλί κάτω από τα πόδια σε ένα αριστουργηματικό φινάλε” τονίζει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ περιγράφοντας τον ρόλο του.

“Με όλους του τους ρόλους βρίσκω κάποιο κοινό στοιχείο, κυρίως στα κίνητρα” λέει ο ηθοποιός και προσθέτει ότι “η Υποκριτική είναι ακριβώς αυτό: να κατανοείς τους χαρακτήρες που υποδύεσαι μέσα από τα κίνητρά τους και να αντιλαμβάνεσαι τη σπουδαιότητα της ύπαρξης των αρνητικών προσώπων ως αναπόσπαστα μέρη μιας ιστορίας. Έτσι κατανοείς τον κόσμο και γίνεσαι πιο τρυφερός με τους ανθρώπους και τη ζωή. Και εγώ και ο Μάικλ που υποδύομαι μπορούμε να λειτουργούμε διαισθητικά και με ψυχρή λογική ταυτόχρονα”.

“Η εναρκτήρια είναι μία υπέροχη σκηνή, όπου ο Σταρκβέντερ ερωτεύεται την όμορφη «δολοφόνο» και καταστρώνει το άλλοθί της”, αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ και συμπληρώνει: “Αλλά και φυσικά το φινάλε που δε θα σας αποκαλύψω”.

 

Έφυγα από την πολιτική, όταν έπαψα να

“ανασαίνω” πολιτικά

Αναφερόμενος στην ενασχόλησή του με την πολιτική ο ηθοποιός λέει ότι “με την πολιτική ασχολήθηκα απρόσμενα. Ακολουθώντας μια ομάδα υπέροχων δημιουργικών ανθρώπων, υπό τον συντονισμό του επικεφαλής του Ποταμιού”.

 

Και συμπληρώνει: “Μου αρέσει το ομαδικό παιχνίδι, να συνυπάρχω με αξιοθαύμαστους ανθρώπους και η πρώτη περίοδος του Ποταμιού θεωρώ ότι ήταν ό,τι καλύτερο ποιοτικά σε επίπεδο στελεχών συνυπήρξε σε κόμμα τα τελευταία τριάντα χρόνια. Το αν κερδίζεις ή χάνεις δε με απασχολεί”.

 

“Ακολούθησα κάτι που τότε με εξέφραζε, με υψηλή αίσθηση καθήκοντος και άγνοια κινδύνου. Με ρομαντισμό, ανιδιοτέλεια και διάθεση προσφοράς. Δεν ήταν κίνηση ούτε καριέρας ούτε σκοπιμότητας. Και όπως απρόσμενα μπήκα έτσι και έφυγα όταν έπαψα να ανασαίνω πολιτικά”, τονίζει.

 

Ο κ. Ορφανός μιλάει και για την συνεργατική διαδικασία της υποκριτικής, αλλά και την πολιτικής λέγοντας ότι ως ένα σημείο αυτή η διαδικασία μοιάζει. “Για μένα η ομάδα πρέπει να λειτουργεί και από κάτω προς τα πάνω όχι μόνο οριζοντίως. Ο αρχηγός είναι πρώτος μεταξύ ίσων. Και η συνεργασία μας ωφελεί όλους όχι μόνο τον πρώτο ή άλλους λιγότερο και άλλους περισσότερο” δηλώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

“Λέει ο τάδε πρωταγωνιστής ή σκηνοθέτης «ομαδική» δουλειά παιδιά και βάζει στην ταμπέλα το όνομά του δίπλα στου θιάσου. Και ο Κουν μπορεί να έλεγε για θέατρο συνόλου, αλλά ο τίτλος ήταν Θέατρο Τέχνης – Καρόλου Κουν, δηλαδή φίλε εδώ είναι του Κουν μονοκρατορία και τίποτα δε γινόταν χωρίς την έγκρισή του. Μετά τον θάνατό του έγινε το Τέχνης πιο εξωστρεφές και έφτασε σήμερα να τολμάει και πιο πειραματικά πράγματα” αναφέρει.

“Στην πολιτική τώρα μπορεί να ξεκινάς έτσι (βλέπε Ποτάμι που λέγαμε και πιο πριν) αλλά οι φιλοδοξίες των αρχηγών κατά κανόνα καταπίνουν τα πάντα και τους πάντες. Ανεξαρτήτως ιδεολογίας. Για αυτό και θεωρώ μάταιη την ταύτιση με κόμμα και το κομματικό ανήκειν. Ο κομματικός οπαδισμός είναι αυτοκαταστροφικός” αναφέρει και προσθέτει: “Κοινωνικά και προσωπικά. Διέλυσε όχι μόνο την κοινωνική συνοχή, αλλά να σας δώσω και ένα τρανταχτό παράδειγμα, έπληξε το κύρος της δημοσιογραφίας ανεπανόρθωτα τα τελευταία χρόνια. Ουσιαστικά διανύουμε το τέλος της δημοσιογραφίας όπως την ξέραμε και για αυτό το λόγο”.

 

“Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η πολιτική είναι αρένα με μονομάχους και πως ό,τι και να συμβεί το πολιτικό κόστος θα περάσει αναπόφευκτα σαν οδοστρωτήρας πάνω απ’ όλους” τονίζει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

 

Ο επόμενος επιθυμητός ρόλος σε μία αληθινή ιστορία

Σε ό,τι αφορά το ρόλο που θα ήθελε να υποδυθεί λέει: “Δεν ξέρω. Στ’ αλήθεια. Αναζητώ την επόμενη καλή ομάδα. Τον επόμενο καλλιεργημένο και ευγενή σκηνοθέτη. Και μια ιστορία που να έχει κάτι να πει, είτε για την αληθινή ζωή είτε για να με πάει σε δρόμους που δεν έχω ξαναπάει, πιο τολμηρούς, πιο ανθρώπινους, πιο ευφάνταστους”.

 

“Θα ήθελα να παίξω σε μια σειρά εποχής από αληθινή ζωή, του Ζαμπέτα ας πούμε, αλλά στην αισθηματική θεματολογία των ελληνικών τηλεοπτικών σειρών, δε νομίζω ότι έχω θέση” δηλώνει.

 

“Γελάω με όσους βρίσκουν ταξικές ή πολιτικές αντιστοιχίες, δεν καταλαβαίνουν τίποτα από τέχνη και ψυχαγωγία”

Διευκρινίζοντας ότι βαριέται τις ταινίες με σούπερ ήρωες και σούπερ κακούς, αναφέρει ότι δεν έχει δει την ταινία “Joker” του Τοντ Φίλιπς και ότι από κουβέντες με φίλους του δόθηκε η εντύπωση για μια ταινία που εικονογραφεί τη βία με απίθανη αισθητική. “Αλλά και λοιπόν; τι μ’ αυτό; Η ουσία ποια είναι; αφού όλα είναι τραβηγμένα από τα μαλλιά και υπερφυσικά, τίποτα δεν εδράζεται στην πραγματικότητα” σημειώνει. Σχολιάζοντας το εάν θα πρέπει να επιτρέπεται σε ανήλικους να παρακολουθούν ταινίες, όπως το “Joker” του Τοντ Φίλιπς τονίζει: “Γελάω με αυτούς που βρίσκουν ταξικές ή πολιτικές αντιστοιχίες, δεν καταλαβαίνουν τίποτα από τέχνη και ψυχαγωγία”.

 

“Από την άλλη ποιους ανήλικους εννοείτε; Άλλο 8 άλλο 15. Στα 15 τα παιδιά σήμερα επιλέγουν μόνα τους με μεγαλύτερη ελευθερία, οπότε αν ο γιος μου ήθελε σώνει και ντε να τη δει θα την έβλεπα μαζί του. Και θα τη συζητούσαμε. Αυτό χρειάζονται τα παιδιά σήμερα, ουσιαστική προσοχή και σεβασμό στο πως σκέφτονται, σε όποια άποψη και αν εκφράζουν, πράγμα δύσκολο, όχι νουθεσίες. Μπουχτίσανε με την αδιαφορία των δασκάλων και των καθηγητών και των γονέων και των πολιτικών. Ας μην παριστάνουν, ιδίως οι πολιτικοί, ότι τα καταλαβαίνουν. Δεν καταλαβαίνουν τίποτα” τονίζει.

Πηγή:ΑΠΕ-ΜΠΕ

Categories