«Αβλεψίες» και ερωτήματα για την 11η Σεπτεμβρίου 2001

Γιώργος Τσιάρας

Σαν να μην έφτανε η ίδια η φύση ενός τόσο μεγάλου τρομοκρατικού χτυπήματος για να εγείρει υποψίες και συνωμοσίες, ο καθόλου πειστικός, ανειλικρινής επικοινωνιακός χειρισμός του από την κυβέρνηση Μπους αλλά και τους διαδόχους του δίνουν τροφή σε δεκάδες τέτοιες θεωρίες, βάσιμες και μη που καταναλώνονται λαίμαργα από το καχύποπτο κοινό μέχρι και σήμερα.

Πάμε όμως πίσω στις «αβλεψίες» και τα λάθη που επέτρεψαν την καταστροφή, αλλά και τα αμέτρητα αναπάντητα ερωτήματα. Πώς γίνεται κοτζάμ Αμερική, με το αυστηρότερο σύστημα βίζας στον κόσμο, όχι μόνο να δέχεται στο έδαφός της 19 λιγότερο ή περισσότερο γνωστούς τζιχαντιστές, αλλά και να επιτρέπει την εκπαίδευση αρκετών από αυτούς σε αμερικανικές σχολές πιλότων; Και πώς γίνεται, αφού οι αεροπειρατές πήραν τον έλεγχο των αεροσκαφών και τα έστρεψαν προς τους στόχους τους, περιλαμβανομένου του Πενταγώνου, να μην καταρριφθούν από την ισχυρότερη πολεμική αεροπορία του κόσμου, όπως προβλέπεται από όλα τα πρωτόκολλα;

Η επίσημη απάντηση, ότι την ημέρα εκείνη «έτυχε» όλα τα διαθέσιμα πολεμικά τζετ να συμμετέχουν σε άσκηση πάνω από τον Ατλαντικό και ότι η Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας απέτυχε να… συνεννοηθεί έγκαιρα με τους στρατιωτικούς, δεν αντέχει σε κριτική. Αλλωστε πολλοί πιστεύουν ακόμη πως το τέταρτο αεροπλάνο, αυτό που κατέπεσε στην Πενσιλβάνια μετά από υποτιθέμενη μάχη των γενναίων επιβατών του με τους αεροπειρατές, όντως τελικά καταρρίφθηκε, όταν ο μηχανισμός της πολεμικής αεροπορίας άρχισε επιτέλους να λειτουργεί: ένα σενάριο που υποστηρίζεται από τη μεγάλη διασπορά των συντριμμιών, που δείχνει πως το αεροπλάνο ίσως διαλύθηκε στον αέρα.

Αλλά ΟΚ, ας ακολουθήσουμε το αφήγημα. Πώς γίνεται δυο κολοσσιαία κτίρια 110 ορόφων με χαλύβδινο σκελετό, που είχαν σχεδιαστεί μάλιστα εξ αρχής για να αντέξουν ακριβώς σε ένα τέτοιο σενάριο, να καταρρεύσουν μέσα σε μόλις μία ή δυο ώρες μετά από πρόσκρουση και πυρκαγιά όχι στη βάση, αλλά σε μερικούς μόνο από τους υψηλότερους ορόφους τους;

Παρά τις σχετικές έρευνες και τα λογικοφανή πορίσματα, όπως αυτό του National Institute of Standards and Technology, πολλοί ειδικοί εξακολουθούν να αμφισβητούν την επίσημη εκδοχή – εκτός βέβαια αν οι μαφιόζοι εργολάβοι είχαν «κλέψει» στα υλικά κατά την κατασκευή των πύργων στη δεκαετία του ’70. Ακόμη πιο δύσκολο όμως είναι να πιστέψει κανείς ότι το περίφημο «κτίριο 7» του WTC, ένας μικρότερος ουρανοξύστης που δεν επλήγη άμεσα και στον οποίο όλως τυχαίως φυλάσσονταν μεγάλο μέρος των αρχείων της CIA και του FBI (!), κατέρρευσε… φυσιολογικά μετά από μόλις εφτά ώρες, και μάλιστα απολύτως συμμετρικά, μέσα σε μόνο 2,25 δευτερόλεπτα: πρόκειται άλλωστε για το μοναδικό κτίριο με χαλύβδινο σκελετό που έχει επισήμως πέσει από φωτιά στα παγκόσμια αρχιτεκτονικά χρονικά!

Εξίσου «ύποπτη» παραμένει η επίσημη ιστορία για το πλήγμα στο Πεντάγωνο, ένα από τα καλύτερα προστατευμένα κτίρια στον κόσμο, σχεδόν ογδόντα λεπτά μετά την έναρξη του συναγερμού. Κατ’ αρχάς ο ελιγμός που χρειάστηκε να κάνει ο αρχάριος, υποτίθεται, πιλότος του Boeing 757 για να «πετύχει» το σύμπλεγμα είναι τόσο δύσκολος, ώστε αρκετοί ειδικοί να θεωρούν πως είναι αδύνατο να έχει πραγματοποιηθεί ακόμη και από πολύπειρο κυβερνήτη – κάτι που ισχύει, σε μικρότερο βαθμό, και για τις μανούβρες ακριβείας στους Δίδυμους Πύργους . Επίσης το λιγοστό φωτογραφικό υλικό και τα βίντεο που έχουν κυκλοφορήσει έκτοτε μοιάζουν να δείχνουν το «αποτύπωμα» πρόσκρουσης ενός πολύ μικρότερου αεροσκάφους ή πυραύλου cruise. Από την άλλη μεριά βέβαια οι αρχές επιμένουν πως ανέκτησαν τόσο τα μαύρα κουτιά, όσο και ίχνη DNA των άτυχων επιβατών, οπότε…

Αλλά και η ίδια η «υπερκομματική» Επιτροπή 9/11, που κλήθηκε εκ των υστέρων να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, αποτελεί από μόνη της ένα σκάνδαλο: αρχικά οι Μπους Τζούνιορ και Τσένι προσπάθησαν με κάθε τρόπο να εμποδίσουν τη σύστασή της και κάμφθηκαν μόνο μετά από οξύτατη πίεση των συγγενών των χιλιάδων θυμάτων, που δεν πείθονταν από τα ώς τότε επίσημα αφηγήματα και απαιτούσαν λογοδοσία. Στη συνέχεια ο Μπους το… τερμάτισε διορίζοντας ως πρώτο επικεφαλής της την «γκρίζα εξοχότητα» της αμερικανικής πολιτικής, τον διαβόητο Χένρι Κίσινγκερ, ο οποίος ωστόσο τελικά αρνήθηκε να αναλάβει, γιατί θα έπρεπε να αποκαλύψει στο Κογκρέσο την πλήρη λίστα των πελατών της συμβουλευτικής εταιρείας του – στην οποία, άκου να δεις, φαίνεται πως φιγουράριζε ο μισός Οίκος των Σάουντ!

Αλλά και χωρίς τον Κίσινγκερ το έργο της επιτροπής υπονομεύτηκε εξ αρχής, με τον πρόεδρο και τον αντιπρόεδρο της χώρας να καταθέτουν τελικά ανωμοτί «για λόγους εθνικής ασφαλείας», πλήθος υλικού να μένει αναξιοποίητο και ολόκληρες παράγραφοι της τελικής έκθεσης να παραμένουν ώς και σήμερα λογοκριμένες, προκειμένου να προστατευτούν από τις μηνύσεις των χαροκαμένων συγγενών οι εμπλεκόμενοι Σαουδάραβες διπλωμάτες και γαλαζοαίματοι και να συγκαλυφθούν όσο γίνεται οι «αστοχίες» των μυστικών υπηρεσιών, που, αντί να τιμωρηθούν για τις παλινωδίες τους, είδαν τους προϋπολογισμούς και τις εξουσίες τους να γιγαντώνονται!

Και κάτι τελευταίο: αν σκοπός της αμερικανικής κυβέρνησης ήταν πραγματικά η αποκάλυψη όλης της αλήθειας για την προετοιμασία και τη διενέργεια των επιθέσεων, τότε γιατί το 2011 ο «φιλοξενούμενος» στο Πακιστάν, Οσάμα μπιν Λάντεν, δεν συνελήφθη ζωντανός για να ανακριθεί και να δικαστεί; Γιατί ο Πακιστανός ισλαμιστής Χαλίντ Σικ Μοχάμεντ, ο 56χρονος υποτιθέμενος «αρχιτέκτονας» των επιθέσεων που συνελήφθη το 2003 και είχε αποδεδειγμένα (όπως και ο Μπιν Λάντεν άλλωστε) στενές σχέσεις με τις πακιστανικές μυστικές υπηρεσίες, ενώ από το 2006 κρατείται στο κολαστήριο του Γκουαντάναμο, δεν έχει ώς σήμερα οδηγηθεί σε δημόσια δίκη;

Πριν από λίγες μέρες η κυβέρνηση Μπάιντεν ανακοίνωσε πως το στρατοδικείο του Μοχάμεντ, που βασανίστηκε άγρια από τη CIA για να ομολογήσει τις πράξεις του, θα ξεκινήσει επιτέλους, αλλά στην Κούβα και όχι στις ΗΠΑ και χωρίς ελεύθερη πρόσβαση σε ανεξάρτητους δημοσιογράφους, πέρα από μια χούφτα προσεκτικά επιλεγμένους και «ενσωματωμένους» ρεπόρτερ και συγγενείς θυμάτων, ενώ θα απαγορεύεται η βιντεοσκόπηση και ο έλεγχος των πληροφοριών από τους στρατοδίκες θα είναι ασφυκτικός.

Φυσικά τίποτα από τα παραπάνω δεν αποτελεί από μόνο του απόδειξη πως η Ενδεκάτη Σεπτεμβρίου ήταν ένα χτύπημα εκ των έσω ή μια τεράστια κυβερνητική/παρακρατική συνωμοσία. Ομως γεγονός παραμένει πως τόσα χρόνια μετά την τραγωδία, όπως είχε συμβεί και με τη δολοφονία του Κένεντι, η πλειονότητα των ανθρώπων εντός και εκτός ΗΠΑ δεν πιστεύουν την επίσημη εκδοχή και εξακολουθούν να καταναλώνουν με πάθος βιβλία, ντοκιμαντέρ και πάσης φύσεως υλικό -διαδικτυακό και μη- που επιχειρεί να την ανατρέψει.

efsyn.gr

Categories